O obxectivo fundamental desta curta é experimentar o intercambio das distintas artes nun espazo distinto ó habitual. Se o destino último dun cadro adoita ser unha parede dun museo ou galería, aquí aparecerá no medio dun camiño, por exemplo. O mesmo acontece cá danza, que como vehículo de expresión servirá de elemento comunicativo nesta historia, na que a palabra non é precisa para narrar. Os sons do aire ou das pisadas con forza na terra, os ríos e montañas do Caurel son o mellor valor co que podemos contar. Tan só falta poñerlle un marco ficticio aproveitando o esforzo de tódolos creativos que figuran neste proxecto...

Uns mozos apúntanse a un certame de creación artística que terá lugar nun lugar despoboado.
Un vello, o ultimo habitante dunha aldea do Caurel, ve como ese verán, o grupo de mozos enchen as rúas de esculturas e pinturas sobre a figura humana coa intención de crear un entorno de arte contemporáneo ó aire libre.
Mentres o vello sigue sen inmutarse ca súa vida tranquila, os mozos descubre a natureza e interactuan con ela mediante unha danza. As aldeas do Caurel son o lugar onde ó través de distintas coreografías os protagonistas se namoran. As obras artísticas de distinto tipo son creadas nas rúas desas aldeas e cando eles se van, o avó sae a mirar e a coñecer un por un os seus novos veciños que o acompañarán durante o próximo inverno.

Caurel: Seoane, Froxán, Seceda e Seara

Podes vela en Flocos.tv: http://flocos.tv/curta/danza-na-terra/
Crítica: CAFÉ & CHURROS: ´Danza na terra´ e diálogos co lugar